متن اصلی مصاحبه به زبان ایتالیایی می باشد که در اینجا به فارسی ترجمه شده است:

هنر نساجی فرش‌های ایرانی،MIDA 89  را مسحور خود می‌کند.

در نمایشگاه بین‌المللی صنایع دستی، هادی پورجهان، هنرمند ایرانی، فرش‌هایی را ارائه می‌دهد که سنت و نوآوری را در هم می‌آمیزند و نمادی از بین‌المللی بودن این رویداد هستند.

هادی پورجهان، که امروز یکی از جالب‌ترین چهره‌های عرصه نساجی ایران است، به وب‌سایت Firenzedintorni.it  می‌گوید: «من کارم را با مرمت فرش شروع کردم.» پورجهان، مهمان هشتاد و نهمین دوره نمایشگاه بین‌المللی صنایع دستی MIDA در فلورانس، تکه‌ای از ایران را با خود به ارمغان می‌آورد که در هر گره از آثارش تنیده شده است.

هادی که اصالتاً اهل قم، شهری مقدس و مشهور به خاطر فرش‌های ابریشمی‌اش است، خود را به خاطر توانایی‌اش در ترکیب احترام به سنت با زیبایی‌شناسی کاملاً معاصر متمایز کرده است. او با افتخار توضیح می‌دهد: «این فرشی که جلوی شما است را خودم طراحی کرده‌ام.» و به یکی از آثارش اشاره می‌کند. این فقط یک شیء تزئینی نیست: «اینجا داستان آرش کمانگیر، یک افسانه ایرانی، را روایت کرده‌ام. تمایل داشتم آن را در قالب دستبافته در بیاورم زیرا داستان‌ها بخشی از وجود ما هستند.»

کارهای او بی‌توجه نمانده است: «من اولین نفر در ایران بودم که جایزه ملی تولید فرش مدرن را دریافت کردم. و من تنها کسی هستم که یک نمایشگاه انفرادی اختصاصی داشتم که در آن فقط فرش‌هایم را که توسط خودم طراحی و ساخته شده بود، به مدت سیزده روز به نمایش گذاشتم. که با استقبال زیادی روبرو شد.»

پورجهان برای اولین بار با آثاری که فی البداهه انتخاب شده‌اند، در نمایشگاه فلورانس، شرکت می‌کند. «دقیقاً نمی‌دانستم چه چیزی بیاورم... نمی‌دانستم سلیقه‌ی مردم چیست، از چه چیزی ممکن است خوششان بیاید. بنابراین فقط چند فرش خودم را انتخاب کردم. و گذاشتم خودشان حرف بزنند.»

نمایشگاه MIDA 89 که میزبان صنعتگرانی از بیش از 30 کشور جهان است، خود را به عنوان نقطه تلاقی جهانی خلاقیت دستی تثبیت می‌کند. غرفه هادی پورجهان کاملاً نمایانگر روح این رویداد است: ارزش نهادن به دانش فنی، صرف نظر از خاستگاه آن، و ارائه داستان‌ها و دستانی که می‌دانند چگونه خاطره و آینده را در هم ببافند.

هادی در پایان می‌گوید: «بعضی از فرش‌های من ابریشم خالص هستند.» «و من شخصاً ابریشم را بیشتر از هر جنس دیگری دوست دارم. ابریشم زنده و گرانبهاست و اجازه می‌دهد خودش را بیان کند.»