گروه تیمچه؛ با حضور جمعی از برترین هنرمندان تولید کننده فرش دستباف قم در اردیبهشت ماه سال 1393 تشکیل شد. هدف اصلی این گروه معرفی فرش نفیس ابریشمی و اصیل ایرانی، به عنوان آمیزه ای از فرهنگ، هنر، خلاقیت، تمدن و هویت ایرانیان است. گروه تیمچه به اهتمام محمدرضا رشتی زاده، پسر استاد علی رشتی زاده، با حمایت جمعی از پیشکسوتان تولیدکننده فرش دست باف، پا گرفته و از پشتیبانی مجموعه ای از تشکل های مهم صنفی فرش نیز برخوردار است. در اهداف دراز مدت این گروه، تائید اصالت و ارائه شناسنامه معتبر برای هر فرش، برند سازی و معرفی هنر- صنعت فرش دست باف و استفاده از بستر فضای مجازی برای نمایش و عرضه فرش های اصیل ایرانی مورد تاکید قرار گرفته است. همچنین ماموریت سازمانی تیمچه، بسط و توسعه فرهنگ اصیل ایرانی از طریق ارائه دست بافته هایی با اصالت تائید شده و تداوم حضور خوشه فرش دستباف در بازارهای جهانی است.

رضا ارمی از چهره های شناخته شده فرش ابریشم قم است. او در خانواده فرش به دنیا آمده است. می گوید: اولین چیزی که بعد از پدر و مادرم توجه مرا به خودش جلب کرد، فرش دستباف بود. به این ترتیب او از کودکی امور مختلف مربوط به فرش بافی را انجام میداده؛ گاهی چله می دوانده؛ گاهی قالی می بافته و گاهی به رنگرزی می پرداخته است. اولین فرش ارمی در دوران دبیرستان به عنوان کاردستی و بر روی یک دار کوچک بافته شده؛ فرشی که چله دوانی و بافت آن را نیز خود او انجام داده است. بعد از اتمام تحصیلات دوران متوسطه، با توجه به بیماری پدرش و کم شدن توان کاری ایشان، رضا ارمی قدم به بازار رسمی فرش می گذارد. رضا ارمی علاقه خاصی به رنگ ها دارد و رنگ سال از دغدغه های اصلی او در تولید فرش است. در نتیجه فرش های او از جمله آثاری است که بدون مراجعه به شناسنامه فرش و نام تولید کنند، مشخص و متمایز از دیگران است. دردوره ای که اثر تولیدکنندگان، طرحهای قدیمی را کنار گذاشته بودند، او < خلوت بافی > را شروع می کند و با مراجعه به منابع، کتب و مجلات خارجی به ویژه مجله ورساچه ایده های تازه ای می گیرد. آشنایی ارمی با ورساچه سبب شده است که بخشی از آثار او به طرح های این برند شناخته شده اختصاص یابد و به عنوان نماینده رسمی این برند اقدام به تولید فرش کند. مهمترین دغدغه او در تولید فرش دست باف به عنوان یک اثر هنری، کیفیت است. در نتیجه بازرسی مستمر از مراحل تولید، خصوصا کیفیت بافت را جزء اولویت های کار تولیدی خود می داند و بنابراین کنترل مرحله به مرحله بافت توسط او انجام می شود. رضا ارمی معتقد است رابطه تولیدکنندگان با بافنه ها نباید صرفا کاری باشد. تولیدکنندگان باید ضمن تولید فرش، به دنبال فعالیت های فرهنگی و آموزشی نیز باشند؛ به درد دل بافنده ها گوش کنند و در جهت حل مشکلات آنان قدم بردارند. ارمی با اشاره به این موضوع که< هیچ کاری به یک باره شروع نمی شود و هیچ موفقیتی یک شبه به دست نمی آید> اعتقاد دارد که تولید فرش نفیس ایرانی نیازمند تجربه ای طولانی و شناختی عمیق از هنر و فرهنگ ایران است. نام فرش: آسمان ابعاد: 211 * 137 سال تولید: 1395

فیض الله صفدرزاده حقیقی، در سال 1321 شمسی در اصفهان، به دنیا آمد. پدرش استاد مهدی خان، از تبار هنرمندان و صنعتگران اصفهان و ز احیاگران این هنر از یاد رفته در نیمه دوم سلطنت قاجاریان در پایان قرن گذشته بود. فیض الله، فرزند برومند استاد مهدی خان همچون دیگر برادران راه پدر را پیشه کرد. در عین حال پدرش او را به هنرستان هنرهای زیبای اصفهان فرستاد تا از محضر استاد رستم شیرازی در رشته نگارگری ایرانی برخوردار شود. او به سرعت مدارج ترقی در هنر را طی کرد، تا آنجا که در سالهای 1347 تا 1350 همراه با هیات های ایتالیایی به مرمت و ترمیم نقاشی های دیواری بناهای تاریخی صفویه پرداخت. همه پنجاه دوران ثمر دهی آموزش ها و خلق آثار مهم و درخشان او بود. بافت طرح های زنده یاد استاد عیسی بهادری با همکاری زنده یاد استاد غلامعلی صفدرزاده؛ بافت چهره مشاهیر وسران مدعو در جشن های 2500 ساله و بافت فرش 121 متری تاریخی مجلس شورای ملی در سال 1350 از جمله این آثار است. در این میان هیچگاه اصفهان و نقش های ویژه آن را از یاد نبرد. نقش و انحنای گنبد فیروزه ای مسجد جامع عباسی، نمای ایوان و یگانه گنبد مسجد عباسی نقش هایی از این دست که در آثار او و در همکاری با استادان رستم شیرازی و نوروز حفیظی و استاد جعفر قلی فداکار متجلی شده، از توجه ویژه او به میراث هنری اصفهان گواهی می دهد. توجهی که به دستاوردی نوین در ایجاد فضا، رنگ آمیزی و ساختار طرح قالی انجامید. به استناد طرح ها و نقش ها می توان از ساختار و هارمونی در شکل و بافت فرش های خانواده حقیقی یاد کرد و آن را دستاورد استنباط زندگی در اصفهان و هنرهای سنتی ایران چون نقاشی و پاسخی در خور به زمانه دانست. نام فرش: خانه پدری ابعاد: 230 * 170 سال تولید: 1395

مرتضی میرمهدی هنر قالی بافی را از کودکی و در کنار مادر، ریشه به ریشه و با عشق و علاقه آموخته و از 18 سالگی وارد عرصه تولید و طراحی هنر- صنعت فرش دستباف شده است. مرتضی میرمهدی، تولیدات خود را با استفاده از قلم عباس ملک آغاز کرد و در ادامه از محضر اساتیدی چون افسری و صانعی در کاشان بهره برد. استاد علی رشتی زاده نیز تاثیر شگرفی در سبک هنری او داشته است. همچنین بازدید از نمایشگاه های تخصصی و مسافرت های متعدد کمک شایانی به نوآوری های او کرده است. میر مهدی اعتقاد دارد در تولید فرش دستباف، سرگردانی و < چه کنم > ها جزئی از ذات تولید است. بر این اساس باید همواره در حال جست و جو و کنکاش و پرسش بود تا هر فرش بعد از طراحی و بافت، مطابق با سلیقه روز و مطلوب باشد. از آنجایی که کارگاه های تولید ایشان عالبا در روستاهای اطراف قم بوده، دیدن مناظر بکر طبیعت سر منشأ الهام او شده و همواره گلبرگی را به عنوان نمونه رنگ برای رنگ رزی ار دامن طبیعت با خود به همراه آورده است. از ویژگی های متمایز هنری فرش های مرتضی میر مهدی، استفاده از بافت طرح های سه بعدی در فرش قم است. همچنین او علاقه ویژه ای به بافت فرش های آیینی با الهام از شعرا و داستانهای کهن دارد. علاقه خاص او به اسطوره ها و شعرا و بزرگان ایران زمین در آثار هنری اش به وضوح پیدا و آشکار است. نام فرش: بته محتشم ابعاد: 237 * 160

از ده سالگی در یک تولیدی فرش مشغول به کار شد. اما با تحمل مصائب فراوان دردوران شاگردی، تصمیم گرفت به صورت مستقل دست به کار تولید فرش شود. به این ترتیب در دوازده سالگی اولین دار قالی خود را بنا کرد و به جرگه تولیدکنندگان فرش پیوست. او هرگز نمی توانست تقلید و کپی برداری را بپذیرد، در نتیجه به سبک کلاسیک فرش ایران وفادار نماند و بسیار جسورانه سبک خود را با طرح های نو به وجود آورد. جمشیدی در رنگ نیز دست به ابتکار زد و رنگرزی نوینی به سبک و سیاق خود ابداع کرد تا به رنگی دست یابد که خارج از عرف باشد و از رنگ های موجود در بازار فرش تبعیت نکند. برای این منظور و در مسیر تولید رنگ های طبیعی او دست به ابتکاری ویژه زد؛ رنگ ها را در نخ ابریشم با هم ترکیب کرده و از این راه 600 رنگ جدید گیاهی تولید کرد. او با این کار بنیانگذار سبکی در تولید نخ ابریشم شد که بعد ها به نام اسپرت شهرت یافت. این پایان کار نبود و کلاف های ابریشم را با تکنیکی خاص رنگ کرد تا طیفی از رنگها را در خود داشته باشد. این سبک نیز بعد ها نام ابرش را به خود گرفت. به این ترتیب او خالق سبکی شد که به نام خودش شهرت جهانی یافت. نظارت بر پروسه تولید در تمامی مراحل، به عهده خود استاد تنها وقتی رضایت را در چهره اش می بینی که مستقیم و بدون واسطه به کارگاه های قالی بافی سرکشی کند و مراحل بافت یک قالی را ببیند و مورد بررسی قرار دهد. نام فرش: جزیره ابعاد: 300 * 200

از 13 سالگی هم درس می خواند و هم در بازار قم شاگردی می کرد. در آن دوره فرش فروشی از مشاغل خوب و پر درآمد به شمار می رفت و این موضوع انگیزه او را برای ورود به حرفه فرش فروشی تقویت کرده بود. بع این ترتیب از 18 سالگی و با پایان تحصیلات متوسطه، به صورت مستقل شروع به خرید و فروش کرد. در نتیجه با مسائل فنی فرش بافی آشناشد و شناخت خوبی از بافت و کیفیت قالی پیدا کرد. همان زمان بود که اندیشه بافت فرش با کیفیت بالا و متمایز از آنچه در بازار بود را با طرح و نقشه ای تازه، در سر پروراند. سبک فرش های او با نام < گل ریز معصومی > شهرت دارد. سبکی که از تراوشات ذهنی خود او و بدون بهره گیری از استاد خاصی بوده است. نزد معصومی فرش بافی تنها یک حرفه نیست، بلکه به آن عشق می ورزد و می گوید با دیدن زیبایی فرش هایی که بافنده هایش بافته اند، همه خستگی های کار را از تن به در می کند. او در تمامی اوقات در حال کارهای مرتبط با طراحی، تولید و فروش قالی و یا در فکر توسعه و در انداختن طرحی نو در فرش بوده و هست. معصومی در خصوص دست بافته هایش می گوید < طرح، نقشه و رنگ همه فرش هایی که در تولیدی ما بافته شده است را خود با دقت و وسواس زیاد تهیه کرده ام و از ابتدا تولید قالی تمام ابریشم و با رج شمار 80 و رنگ هایی با ثبات بالا را پی گرفته ام >. او سال 1987 میلادی در نمایشگاه پرده و مبلمان در ژاپن شرکت کرد و در همین سفر بود که با سلیقه مردم ژاپن آشنا شد. از آن پس بیشتر از رنگ هایی آبی، سرمه ای، سبز و بنفش استفاده می کند و با استقبال گسترده بازار ژاپن مواجه شده است. سید علی معصومی بهترین هنر دست را بافت قالی می داند. نام فرش: ستایش ابعاد: 303 * 202 سال تولید: 1389

ابوالفضل رجبیان از چهره های شناخته شده فرش ابریشم قم در سطح بین المللی است. خاندان رجبیان مبدع طرح گل رز را در همه بازارهای داخلی و خارجی با نام رجبیان می شناسند. پدرش تولید فرش دستباف را با طرح هایی در سبک اصفهان و از آثار استاد ارچنگ و مصورالملک آغاز می کند. اما در یکی از روزهای سر سبز اردیبهشت ماه در باغ ارم شیراز، تحت تأثیر زیبایی مسحور کننده گل های رز این باغ قرار گرفته و مدت زمان زیادی به آن ها خیره می ماند. این مشاهده، الهام بخش او برای طرح اولیه گل رز در نقوش فرش می شود. به تدریج این طرح مورد استقبال مخاطبین قرار می گیرد و گویی نام رجبیان با گل رز پیوندی ابدی می خورد. رجبیان استعداد و ذوق هنری خود را از نوجوانی بروز می دهد. بنابراین به خواست پدر، پا به عرصه هنر و صنعت فرش دست باف می گذارد و در کنار تحصیل، به فعالیت در تولید فرش دست باف و همکاری با پدر می پردازد. پس از درگذشت پدر، او به سبک گل رز وفادار می ماند. اما اشتیاق در نو آوری ابوالفضل رجبیان را از رویارویی با هیچ ریسک و مخاطره ای باز نمی دارد. از این رو با هدف یافتن و مشاهده انواع گل های رز در جهان به مسافرت های خارجی و داخلی بسیاری می رود. به این ترتیب رفته رفته سبک انتزاعی گل رز در قالی رجبیان جای خود را به گل های واقعی و رئال می دهد. او در این باره می گوید: سعی من بر این بوده که نمونه رنگ های قالی را از زمان پدرم حفظ کنم و نوآوری را در قالب همان رنگ ها به اجرا در آورم. رجبیان در میان هنر و صنعت فرش ایرانی، علاقه خاصی به فرش کرمان دارد. این تعلق خاطر باعث شده است که تولیدات او همواره رنگ و بوی قالی کرمان را داشته باشد. رجبیان علاوه بر تولید فرش، به توسعه صنایع وابسته به این تولید نیز پرداخته و با تأسیس کارگاه مدرن رنگرزی گیاهی الیاف دست ریس و طراحی ماشین های مخصوص این کارگاه برای اولین بار، قدم های مثبتی برداشته است. او عضو شورای راهبردی مرکز ملی فرش ایران و عضو هیئت داوران جشنواره ملی فرش برتر ایران نیز هست و در اتاق مشترک ایران و انگلستان و شورای مشترک ایران و ژاپن عضویت دارد. همچنین برنده لوح طلایی نشان عالی کیفیت از اسپانیا و تندیس طلایی کیفیت از آمریکا و سوئیس نیز شده است. نام فرش: گلدان رز ابعاد: 153 * 102

پدرش استاد علی رشتی زاده از بنیان گذاران و طلایه داران فرش دست باف قم بود. او را در 13 سالگی برای ادامه تحصیل به کشور فرانسه فرستادند. اماپس از 33 سال زندگی در پاریس، به درخواست پدر به ایران بازگشت تا فصل نوینی از زندگی خود را در کنار پدر و مادر آغاز کند. با وجود علاقه زیادی که به هنر معماری داشت، وقتی برای اولین بار به طراحی فرش پرداخت، گویی زبان تازه ای برای بیان هنری یافته بود. در نتیجه به جرگه تولیدکنندگان فرش پیوست. او در این مسیر از راهنمایی های پدرش که اورا استاد چیره دست طراحی و شناخت هارمونی رنگ ها می داند، بهره بسیار برد. محمد رضا رشتی زاده در طرح و رنگ، سبک ویژه خود را به عنوان یک اثر هنری پذیرفته ام، همچنان سبک پدر را به عنوان بخشی از تولیداتم ادامه می دهم. رشتی زاده معتقد است فرش یک کالای تولیدی نیست و یک اثر هنری است: می توانیم داستان زندگی خود و بافنده ها و همه کسانی که در خلق یک فرش سهیم بوده اند را در آن ببینیم. با این اندیشه به این نتیجه رسید که در این برهه از زمان فرش دست باف به عنوان یک اثر هنری نیازمند به معرفی تازه و برند سازی است، اما رسیدن به این مطلوب، نیاز به یک اراده جمعی و گروهی و به تنهایی امکان پذیر نبود. در نتیجه ایده تاسیس گروه تیمچه را که از سالها پیش در ذهن خود می پروراند، در سال 1393 با جمعی از بزرگان فرش دست باف قم در میان گذاشت و آن را عملی کرد. او معتقد است در فرایند تولید فرش، دقت در تکنیک و مشخصات فنی لازم وضروری است، اما باید برای آن حد و حدودی قائل شد تا هویت دست باف بودن فرش از بین نرود و فرش را از قالب هنری خارج نسازد. او که معتقد است بهترین لذت در زندگی سازندگی و خلق اثر هنری است، به منظور نشان دادن جایگاه واقعی هنرمندان کشورمان به جهانیان و زنده نگه داشتن یاد و خاطره و منش پدرش، همایش گره طلایی استاد رشتی زاده را بنیان گذاری کرده است. این همایش که سالانه برگزار می شود، تأثیر بسزایی در تکریم هنرمندان بی ادعای هنر فرش بافی قم داشته است. نام فرش: کوکب ابعاد: 540 * 397 سال تولید: 1393

اغلب تولید کنندگان و بافندگان فرش دست باف ایران، این حرفه را به طور موروثی از خانواده خود گرفته و ادامه داده اند. اما سهیل بیگدلی برخلاف این سنت، در خانواده ای بزرگ شده که با تولید فرش دست باف آشنایی نداشته است. با این حال ذوق هنری و علاقه اش به ترکیب رنگ ها و نقش ها در فرش های ایرانی، باعث شد پای به عرصه هنر فرش بافی بگذارد و با استعداد و ذوق فراوان در استفاده از رنگ های غیر معمول برای طرح های اصیل، در کمتر از ده سال به یکی از نام های آشنا در هنر- صنعت فرش نفیس قم بدل شود. بیگدلی کار خود را با تولید فرش ها و قالیچه های کوچک آغاز کرد. او که همواره مسحور سبک و مکتب اصفهان بوده، سبک خود را بر پایه اصالت و آرامش و طرح های خلوت و کلاسیک بنا کرده و همواره به رنگ های سال و پر مخاطب توجه داشته است. بیگدلی معتقد است عرصه هنر-صنعت فرش دست باف کارزار بزرگان است و جای سهل انگاری نیست. در عین حال بر این باور است که فرش را باید برای مخاطب یافت، حتی اگر منطبق با سلیقه شخصی تولید کننده نباشد. مبنای طراحی او سلیقه و نظر مشتری، طراحان و دکوراتورها است. او تاکید می کند که قالی ایران ریشه در پشم دارد. در نتیجه با استفاده از ترکیب پشم و ابریشم طرح های جدیدی خلق کرده است. اصالت، نوع آوری، از بارز ترین ویژگی های دست بافته های سهیل بیگدلی است. نام فرش: ضریح ابعاد: 308 * 198 سال تولید: 1395

معتقد است فرش کلاسیک ایران از سلیقه مخاطبان نسل جدید فاصله گرفته و دچار رکود شده است. اما با کمی همت و تلاش و نوآوری می تواند دوباره بر فراز قله فرش دست باف جهان بایستد. مسعود محمد بیگی چند سال پیش شرکتی را با هدف ساماندهی تولید و فروش فرش دستباف ابریشم و با نگرشی سازمان یافته و با تشکیل کادری متخصص و جوان تأسیس کرد. اما امروزه راه مستقلی را در پیش گرفته و تجربه های شخصی اش را برای خلق آثاری تازه در فرش نفیس ایرانی به کار بسته است. از سیاست های اصلی تولیدی فرش محمد بیگی، دخالت مستقیم در تمامی مراحل تولید از خرید ابریشم خام تا نظارت بر مراحل نهایی پرداخت فرش است. به این ترتیب کیفیت مطلوب مواد اولیه مصرفی، از جمله سیاست های اصلی تولید فرش محمد بیگی است. استفاده از رنگ های مختلف و حفظ آرامش در اوج شلوغی کار، از جمله ویژگی های متمایز فرش های اوست. در این زمینه نیز طرح و نقش کار را محدود به یک رنگ نمی بیند و در این باره تکنیک خاص خود را دارد. محمد بیگی در طراحی فرش، از جهان انتزاعی نقش های سنتی فاصله گرفته و از طرح ها و نقش های موجود در طبیعت؛ همچون ابرهای آسمان، گردش فصول، تغییر نور خورشید، تغییر رنگ طبیعت، باد و باران و برف و حتی حرکت ثبت شده از کهکشان ها بهره برده و طرحی نو رقم زده است. او معتقد است کپی برداری از کارهای پیشینیان عبث و بیهوده و از تولید یک اثر هنری جدید نیز به مراتب سخت تر است. به این ترتیب فرش های او عمیقا از بافت سنتی فرش ایرانی فاصله گرفته و به شکل مستقل اثر هنری نزدیک شده است. مسعود محمد بیگی منافع حاصل از رونق دوباره در هنر-صنعت فرش را متوجه همه عوامل تولید فرش از جمله بافندگانی می داند که در حال حاضر از اقشار آسیب پذیر جامعه هستند. او می گوید: هر طرح نو، مانند دمیدن روحی تازه در صنف فرش دست باف خواهد بود و اگر در نتیجه این رونق، افزایش سطح رفاه در بخشی از جامعه بافندگان را شاهد باشیم و اگر عمری در این مسیر صرف کنیم، شاید به بیهودگی نگذشته باشد.