جلسه به این صورت آغاز شد که آقای محمدرضا رشتی زاده عنوان نمودند که تولیدکنندگان باید قیمت خرید مصرف کننده را تعیین نمایند در صورتی که امروزه، تولیدکنندگان قیمت تجاری فرش خود را به فروشندگان اعلام کرده و فروشندگان قیمت نهایی را برای مصرف کننده تعیین میکنند. بنابراین سوالی مطرح است که در تعیین قیمت فروش فرش، چه آیتم هایی ارائه شده و چه درصدی برای فروشندگان فرش در نظر گرفته شده است؟ در این رابطه میتوان هدفی را در گفتگوهای خود تعریف کرد و در جلسات بعد نیز، تعدادی از فروشندگان را دعوت کرد تا در رابطه با شیوه ی ارائه فرش به مصرف کننده، مذاکره ای صورت گیرد تا در آینده ای نزدیک، مرام نامه ای بین تولید کنندگان و فروشندگان فرش تنظیم گردد و این مشکل رفع شود.

در ادامه آقای رضا ارمی ذکر کردند که بحث ارزش گذاری، به قدری وسیع و متعدد است که ترسیم یک شکل هندسی به دست صنف مولد نمی رسد زیرا عوامل مرئی و نامرئی، بیش از آن که ما فکر می کنیم متنوع است. صنعت فرش، از شروع تا پایان و فروش، از پیچ و خم های مبهمی که به هیچ وجه قابل پیش بینی نیست میگذرد و راحتی و سختی ها، در طی انجام تولید به طور ناگهانی و غیر قابل پیش بینی، خود را نشان می دهد. مثلا یکی از آنها تحولات اقتصادی است و بعد از مسائل اقتصادی، مسائلی است که برای بافنده و دیگر افراد موثر در ساختار فرش پیش می آید و کار ارزش گذاری را بغرنج میکند.

در ادامه آقای علی احمدی اشاره کردند که در بحث ارزش گذاری، هیچ تولید کننده ای تمایل ندارد که کالای تولید شده ی خود را کمتر از ارزش واقعی آن ارائه دهد اما شرایط جامعه، آن ها را مجبور به ارزان فروشی می کند. بنابراین در صورتی میتوان ذهنیت تولیدکنندگان را تغییر داد ک شرایط تغییر کند. یکی از راهکارهایی که میتواند این شرایط را تغییر دهد، تاسیس نمایشگاه دائمی در شهرهای مختلف ایران است که میتواند اتفاقات خوبی را برای ما رقم بزند. بنابراین مجموعه ها میتوانند در کنار یکدیگر قرار گیرند و شفافیت قیمت و اصالت فرش را در آنجا بیان و عملی کنند در غیر این صورت با ایجاد پراکندگی، هر شخصی میتواند قیمت خود را ارائه دهد.

در این باره آقای محمد رشتی زاده ادامه دادند که به دلیل عدم دسترسی به نمایشگاه، این ایده را میتوان در فضای مجازی اجرایی کرد.

در این باره آقای علی احمدی اشاره نمودند که در برگزاری نمایشگاه ها به صورت فیزیکی، رقابت هایی بین تولیدکنندگان و تجار وجود دارد و تمایل تجار همیشه بر این است که تولیدکنندگان نباشند ولی آنها با حضور خود، باعث می شوند که دولت از تولیدکنندگان در کنار تجار حمایت کند و بحث رقابت بین آنها، ازبین نرود. تولیدکنندگان و تجار فرش بر این اعتقادند که نمایشگاه فیزیکی، بدتر از نمایشگاه مجازی است و با وجود مکمل بودن آنها، اما نباید این دو را با هم مقایسه کرد. این نکته حائز اهمیت است که در صورت داشتن نمایشگاه فیزیکی، نمایشگاه مجازی نیز کار می کند اما داشتن نمایشگاه مجازی به تنهایی، نمیتواند برای ما کاری انجام دهد زیرا برای نمایشگاه فیزیکی داخل کشور، بودجه ای توسط دولت تعیین شده و میتوان برای آن تبلیغات انجام داد تا افراد به آن مراجعه کنند. اگر در نمایشگاه های خارج از کشور، شرکت کنید می بایست هزینه های سنگینی پرداخت کنید و احتمال آن وجود دارد که در قبال هزینه سنگین، چیزی به دست نیاورید اما در نمایشگاه های داخلی، هزینه کمتر است و سفر تجار کشورهای مختلف به ایران، صرفه اقتصادی دارد. پس میتوان با نمایشگاه های داخلی، اصالت و شفافیت قیمت را مشخص نمود. با فعال کردن تیمچه فرش، نمایشگاه فیزیکی و نمایشگاه مجازی در کنار یکدیگر، میتوان نتیجه مطلوبی را به دست آورد زیرا این موارد در کنار یکدیگر کامل می شوند.

در ادامه آقای محمدرضا رشتی زاده ضمن موافقت خود از صحبت های آقای احمدی اضافه نمودند که به دلیل عدم دسترسی به نمایشگاه دائمی، میتوان از بازار و حجره ها استفاده و روی آنها کار کرد برای مثال میتوان یک پاساژ را به صورت آزمایشی، در نظر گرفته و این ایده را در آنجا بکار گیریم.

در این باره آقای علی احمدی اضافه نمودند که این کار، نمیتواند نتیجه مطلوب را به ما ارائه دهد زیرا نمایشگاه قوائد خاص خود را دارد و نیاز به اشخاص حرفه ای که در هیئت مدیره نمایشگاه هستند وجود دارد.

در ادامه آقای محمدرضا رشتی زاده عنوان نمودند که در زمان پرزنت شناسنامه فرش دستباف، هدف ما رایج کردن شناسنامه در بین تولیدکنندگان بود در صورتی که مصرف کننده باید آن را از فروشنده درخواست نماید زیرا این کار می تواند اصالت کالای خریداری شده توسط مصرف کننده را تعیین نماید. بنابراین باید طبق نظر مردم، روشی را اجرا کرده تا آنها خواستار پاساژ و تیمچه قم باشند و قوانین آن را تعیین نمایند. اما امروزه دو دلیل برای نخریدن فرش ما وجود دارد که یکی از آنها شک و تردید افراد از گفته های فروشندگان است و دیگری عدم نگاه سرمایه گذاری آنها به فرش دستباف می باشد.

در این باره آقای محمدرضا صدیقیان اشاره کردند که یک بیزینس پلن برای نمایشگاه طراحی شده که دو راهکار پیشنهادی دارد که یکی از آنها، مدیریت واحد است که بر طبق آن فروش انجام شود و دیگری غرفه سازی است. ایجاد نمایشگاه مجازی و نمایشگاه فیزیکی ایده ی بسیار خوبی است اما نحوه ارائه آن مهم است.

در ادامه آقای محمدرضا رشتی زاده ذکر کردند که در گذرزمان، اگر بازار شفاف باشد میتواند خود را اصلاح کند و اولین نیاز آن برای این کار، فاش شدن قیمت ها است که در حال حاضر در بازار قم، قیمت تجاری فرش مشخص است اما قیمت فروش فرش به مصرف کننده مشخص نیست.طبق صحبت های آقای احمدی در بحث نمایشگاه، مرکز ملی فرش دستباف اعلام کردند فرشی که در نمایشگاه برای فروش گذاشته می شود، باید با فاکتور فروش رسمی به فروش برود و قیمت کالا پشت آن درج شود اما در مغازه و حجره ها قیمت مشخص نیست و تا موضوع اعتماد مصرف کننده حل نشود، تمایل مردم به خرید فرش دستباف هر روزه کمتر می شود

در ادامه دکتر محمد نوری ذکر نمودند که در رابطه با جلسات، طی گذر زمان اتفاقات مطلوبی رخ می دهد و نباید نسبت به آن ناامید بود. یک خلاء و یک فضای خالی پژوهشی در اقتصاد فرهنگی وجود دارد که با مکتوب شدن این جلسات، همگان میتوانند از آن استفاده کنند. افراد تاثیر گذار دیگری نیز باید در این جلسات شرکت کرده تا با صحبتهای خود و مسائلی که توسط بزرگان فرش ارائه می شود، افرادی را در این زمینه تربیت و آموزش دهند.

در ادامه دکتر محمد مقدمی راد ذکر نمودند که قیمت گذاری فرش های تجاری شاید امکان پذیر باشد اما فرش های هنری را نمیتوان قیمت گذاری کرد زیرا تابلوهای هنری نیز در هیچ جای دنیا قیمت گذاری نمی شوند.

در این باره آقای محمدرضا رشتی زاده عنوان نمودند که فرش دستباف ، یک ارزش کالا و یک ارزش هنری دارد که در ارزش هنری، صاحب اثر باید قیمت آن را تعیین نماید و درصدی را برای تجار و فروشندگان فرش خود قرار دهند. تولید کننده یا هنرمند باید قیمت فرش دستباف به مصرف کننده را تعیین کند و اجازه ندهد که بازار برای اثر هنری او قیمتی را مشخص کند و فروشندگان باید نماینده تولیدکنندگان در بازار شوند و با این روش بسیاری از مشکلات حل خواهد شد. امروزه به دلیل برندیگ نشدن، ارزان فروشی اشخاص دیگر میتواند به تمام فرش های دستباف قم صدمه وارد کند و تنها راه پیشنهادی این موضوع، شناسنامه می باشد. دانشجوهایی که در چندین سال اخیر، تحصیل آکادمیک فرش داشتند و با متد و ایده پردازی های جدید همراه بودند جذب فرش ماشینی شدند، به همین دلیل تحول بزرگی در فرش ماشینی ایجاد شد. در حال حاضر میتوان با دانشگاه های قم که حاضر به تحقیق در این رشته و تربیت دانشجو هستند، ارتباط داشت و با ارائه نیازهای خود در زمینه های مختلف فرش، درخواست کرد دانشجویانی را آموزش دهند تا در سال های بعد، با سواد آکادمیک این افراد، وضعیت فرش دستباف تغییر کند.میتوان با تعریف کردن یک پروژه چند ساله، این کار را هدفمند پیش برده تا به نتیجه دلخواه برسیم و ارزش کالای هنری را همانند گذشته برگردانیم.

در ادامه آقای دکتر حسن عزیزی ذکر نمودند که هر کاری برای رسیدن به موفقیت نیاز به یک برنامه ریزی دارد. فرهنگ سازی نیاز به افرادی دارد که نیازها را پیدا کرده، شرح وظایف کرده و آن ها را بین افراد تقسیم کند. برای مثال، یکی از مشکلات فرش این است که هیچ داستانی برای آن تعریف نشده است و حتی تولید کننده نمیتواند برای فرش تولید شده ی خود توضیح و داستانی را ارائه دهد. بنابراین سوالی مطرح است که تولیدکنندگان چه زمانی را برای فرهنگ فرش و هنر بکار گرفته اند تا در زمانی که اثر هنری خلق شد و بافنده چندین سال از عمر خود را صرف بافتن کرد، حرفی برای گفتن داشته باشند؟ میتوان به عنوان آیتم، کارآمدی ها، عملکرد ها و کارایی های فرش را نوشته و تاثیرات آن بر روی عوام را در نظر گرفت. انعکلاس خبری که هنر میتواند به تقویت فرش دستباف بدهد میتواند بسیار تاثیر گذار باشد به عنوان مثال در توصیف فرش دستباف، دار قالی همچو دنیا، پود قالی همچو مادر، چله های عمودی به دلیل استحکام پدر و گره های قالی فرزندان این خانواده هستند که نماد امید و آرزوست.

در ادامه آقای رضا ارمی ذکر کردند که باید یک آگاهی، آشنایی و یادگیری برای تولید کنندگان وجود داشته باشد تا بدانند فرش را مخصوص چه دکور و سلیقه ای تولید میکنند.

در پایان با توجه به اینکه نظرات در مورد ارزش گذاری فرش دستباف بسیار گسترده بود، و چندین جلسه قبل نیز به این موضوع پرداخته شده بود تصمیم بر این شد تا جلسه پایانی سال 1401 به موضوع جمع بندی تمامی جلسات و همچنین موضوع ارزش گذاری فرش دستباف در جمع گروهی از تولیدکنندگان، فروشندگان و فعالان حوزه فرش دستباف پرداخته شود.