در ابتدای جلسه دکتر محمد نوری صحبت های خود را بدین صورت آغاز کردند که تیمچه قم، 170 سال قدمت دارد که متولی بنا سید محمود طباطبایی از تجار قم بوده که پدر سید حسین طباطبایی قمی می‌باشد. این سازه متشکل از دو طبقه با ۱۲ غرفه و دارای ارسی هایی می باشد و سقف تیمچه دارای سه چشمه است که قسمت وسط دارای دهانه و ارتفاع ۱۵ متر است. گنبد از نوع عرق چینی و پوشش زیر آن شمسه کاری با اسلوب رسمی بندی و یزدی بندی است که آن را نسبت به تیمچه های دیگر خاص کرده است.

در ادامه آقای محمدرضا رشتی زاده ضمن تشکر از آقای نوری برای شرح تاریخچه تیمچه قم، ذکر نمودند که با ایجاد یک همبستگی در جامعه فرش، میتوان حجره و تیمچه قم را به روز کرد و آن را رونق داد. بازاری که در آن ارزش کالا مشخص نباشد، بازار نیست زیرا مصرف کننده ارزش فرش های موجود در بازار را نمی داند و تازمانی که ارزش آن مشخص نباشد، فرهنگ فروش در بازار به وجود نمی آید و کالای دست دوم خرید و فروش نمی شود. سوالی مطرح است که در مسئله فروش فرش، چه چیزی را میتوان در سیستم کاری خود تغییر داد تا با عبور از مسئله تحریم، بازار تغییر کند؟ با توجه به عملکرد سال های اخیر که به شیوه سنتی انجام شد، خریداران فرش دستباف کم شدند که برای حل این مشکل، باید ایده ای برای تغییر سیستم کاری ارائه شود.تولید کننده میتواند قیمت فروش فرش را با در نظر گرفتن سودی که واسطه ها باید از آن ببرند تعیین نماید زیرا مصرف کننده از نظر قیمت و اصالت هیچ اعتمادی به کالای هنری ما ندارد.

در ادامه آقای رضا ارمی عنوان نمودند که موافقت یا مخالفت این کار، با افرادی است که در صنف فعالیت دارند و با تعداد محدود حاضر در این جلسه نمیتوان تصمیم گیری کرد با اینکه کار ساده ای نبوده و نیاز به یک جامعه شناس برای تایید و درست بودن این مسئله دارد.

در این باره آقای محمدرضا اشکیون عنوان کردند که فاش شدن قیمت، کار درستی نیست و کالاهای هنری دیگری نیز وجود دارد که تنوع آنها بسیار است اما قیمت آن فاش نشده و تولید کننده آن را تولید کرده و دیلرها قیمت آن را مشخص میکنند. مشکل فروش فرش، عدم اطمینان افراد نیست بلکه از مد افتادن فرش در کل دنیا است به عنوان مثال در گذشته از دوبین های عکاسی، استفاده می شد اما امروزه تکنولوژی تغییر کرده و دیگر به عنوان یک کالای مصرفی تلقی نمی شود بلکه جزء کالاهای زینتی است.ناخواسته با آمدن فرش های ماشینی جدید، این موضوع بیشتر به حاشیه میرود و باید آن را بپذیریم و قبول کنیم که سیستم فرش در حال از بین رفتن است.

در این باره آقای محمدرضا رشتی زاده اشاره کردند که چند طبقه بندی در فرش داریم که برای هر کدام از آنها خریدار وجود دارد و هرشخصی، بر اساس توان مالی و سلیقه خود، فرش ها را خریداری می کند. فرش دستباف، یک کالای لوکس و هنری است که برای فروش آن، به واسطه های مختلف در سراسر دنیا نیاز است که این کالای هنری را بفروشند و سود خود را دریافت کنند. در صورتی که در چند دهه اخیر، این سود به دلال ها رسانده نشده و آنها برای فروش فرش دستباف و ارزش مادی و هنری ما کاری نکرده اند و به سمت فرش های دیگر رفته اند تا بتوانند از فروش آنها، سودی برای خود دریافت کنند. موضوع دیگری نیز حائز اهمیت است که یک کالای لوکس و هنری، باید هر ساله ارزش خود را حفظ کند و فرش دستباف یکی از آنهاست. به عنوان مثال در اروپا، بازار هنرهای معاصر رونق زیادی پیدا کرده است زیرا افرادی که برای کالای لوکس و هنری هزینه می کنند، بر این عقیده هستند که در سال های بعد، در صورت گران نشدن کالا، ارزش حداقلی خود را حفظ کرده است.منظور از فاش شدن قیمت ها، برای ایجاد بازاریست که مصرف کننده به ارزش کالای هنری دسترسی داشته باشد و بتواند روی آن سرمایه گذاری کند.نگاه ما باید از مصرفی بودن فرش دستباف به سرمایه گذاری آن تغییر کند و چه راهکاری میتوان برای ارزش این سرمایه گذاری پیشنهاد کرد؟ یکی از کارهایی که میتوان برای ارزش گذاری انجام داد فاش شدن قیمت ها در بازار است. برای مثال در بازار تهران، یک قالیچه از یک تولیدی و برند، در مغازه های مختلف با نوسان قیمت سنگین وجود دارد که به همین علت، مصرف کننده به بازار اعتماد ندارد.

در ادامه آقای محمدرضا اشکیون عنوان نمودند که در حال حاضر سلیقه ی مردم را به خوبی نمیشناسیم و خواسته ی آنها از کالای هنری را از دست داده ایم. ما میتوانیم طبقه بندی های متفاوتی از فرش داشته باشیم تا باب سلیقه و مطابق با توان خرید آنها باشد. در فرش ماشینی این روش انجام شده است اما در فرش دستباف، این کار انجام نمی شود.

در ادامه آقای هادی پورجهان ذکر کردند که به دلیل عملکرد اشتباه گذشته، بخشی از خریداران کالای خود را از دست داده ایم برای مثال در قبال فرش دستباف فروخته شده، هیچ خدمات پس از فروشی برای آن ارائه نداده ایم.

در ادامه آقای محمدرضا اشکیون عنوان کردند که در فرش دستباف، قدرت رسیک پذیری پایینی وجود دارد در صورتی که میتوان کارهای متفاوتی بر اساس سلیقه و خواسته ی خریدار انجام داد تا یک بعد هنری متفاوت به فرش دهد.

در ادامه آقای محمدرضا رشتی زاده ذکر کردند که با مشاهده طرح و نقشه های قم، متوجه می شویم که تولیدکنندگان بر اساس طرح های جدید و سلیقه خود، کار کرده و تغییراتی در آن ایجاد کرده اند. یکی از مشکلات مهمی که باید به آن پرداخته شود، عدم ارتباط با مصرف کننده است. سوالی در این زمینه مطرح است که چطور میتوان یک بازار که در آن خرید و فروش می شود را تعریف کرد و چه آیتم هایی ارائه داد تا با هم فکری یکدیگر، به نتیجه ی مشخص دست یابیم.

در ادامه دکتر محمد مقدمی راد ذکر کردند که نظرات متفاوت، نشانه ی آن است که هر شخص، قسمتی که با مشکل مواجه شده را عنوان کرده و می بیند. صنف فرش در چند دهه اخیر، یک روند کاری اشتباه را انجام داده اند و هنوز در حال انجام همان اشتباهات هستند و قبول آن نیز برای هر کدام، سخت است در صورتی که اگر افراد سیستمی فکر کنند، میتوان ب مسیرهای درست راه پیداکرد.

در ادامه آقای محمدرضا رشتی زاده عنوان کردند که امروزه، با استفاده از شبکه های اجتماعی میتوان با 7 میلیارد جمعیت ارتباط برقرار کرد در صورتی که این قابلیت در گذشته وجود نداشت. امروزه، رابطه ی خوبی بین فروشنده و تولید کننده نیست زیرا باید بپذیریم که فروشنده، از فروش قالی ما سود ببرد و بافنده نیز باید بپذیرد که تولید کننده، طبق هزینه های انجام شده و سود خود، قیمت قالی را ارائه می دهد و این موضوع نیاز به توجیه کردن دارد. بنابراین سوالی مطرح است که چه کسی میتواند بافنده و تولید کننده و فروشنده را به یکدیگر متصل کند؟

در این باره آقای رضا ارمی ذکر کردند که این جلسات می تواند بسیاری از مشکلات را حل کند. طبق صحبت آقای رشتی زاده، از طریق شبکه های اجتماعی میتوان با 7 میلیارد جمعیت ارتباط برقرار کرد اما قبل از آن باید شیوه ی سنتی را تغییر داده و روابط بیرونی خود را تقویت کنیم.

در ادامه آقای جواد کاظمی ذکر کردند که بزرگترین ویژگی شهر قم, عدم خساست استادکاران در هزینه کردن برای اثر هنری است و یکی از دلایل جذابیت فرش قم می تواند همین موضوع باشد که باعث جذب مخاطب می شود.

در ادامه آقای محمدرضا رشتی زاده عنوان کردند کالای هنری که ارزان فروشی شود و در آن سود وجود نداشته باشد، جای تعریف ندارد.

در ادامه آقای محمدرضا صدیقیان ذکر نمودند که بزرگان صنف فرش دستباف، بازار خود را داشته و کار میکنند اما عده ای که راه را بلد نیستند، کار را خراب کرده و به بازار ضرر رسانده اند.

در این باره آقای جواد کاظمی عنوان کردند که در این جلسات میتوان بر اساس نظرات مشترک، عمل کرد اما در رابطه با فاش شدن قیمت ها، این موضوع به یک اجماع نمی رسد و این کار معایب و مزایای خاص خود را دارد.

در ادامه آقای محمدرضا رشتی زاده ذکر نمودند که با پرس و جحو در بازار میتوان متوجه قیمت فروش تولیدکنندگان به تجار شد اما مسئله ی ما این است که تولید کنندگان قیمت نهایی به مصرف کننده را فاش کنند. حتی در سایت های معتبر، بیلان کالا مشخص شده است زیرا در دنیایی هستیم که همه ی این موارد به صورت شیشه ای مشخص است.

در ادامه آقای محمدرضا صدقیان به مزد بافنده اشاره کردند که به دلیل ارزان فروشی در قیمت قالی، مزد بافنده کمتر از حق آن در نظر گرفته می شود در صورتی که مشکل اصلی، تولیدکنندگان هستند که تولید را بالا برده و ارزان فروشی کرده اند.

در این باره آقای علی احمدی ذکر نمودند که در رابطه با مزد قالی بافی، شهر قم جایگاه بهتری دارد و شاخص های استفاده شده توسط شورای مزد، کمی (قابل اندازه گیری) و کیفی است که در آن باید یک اجماع نظر باشد که افرادی را انتخاب کرده و بر اساس صحبت آنها، پیش روند که این سیستم میتواند نتیجه بخش باشد. شرایط و سیستم تولید وتجارت فرش دستباف، به صورتی است که فاش شدن قیمت را نمی پذیرد زیرا شرایط تولیدکنندگان یکسان نیست. رقابت می تواند جامعه فرش را به سمت موفقیت ببرد و این موضوع در سیستم فرش وجود دارد.

در ادامه آقای محمدرضا رشتی زاده ذکر نمودند که در بحث برندینگ، باید برندی را برای مارک خود تعریف کرده تا مصرف کننده، تفاوت فرش قم با فرش های دیگر را متوجه شود. بنابراین تولید کننده باید برای مارک و برند خود هزینه کند و این هزینه را به قیمت فروش فرش های خود اضافه کند.

در ادامه آقای علی احمدی عنوان کردند محصولی که توسط تولید کننده به بازار ارائه می شود باید یک تصویر ذهنی مثبت ایجاد کند که به عنوان برند است و هزینه های انجام این کار، باید به قیمت فرش اضافه شود اما مشکلی در این صنف وجود دارد که تعداد تولیدکنندگان زیاد است ولی تعداد افرادی که حرفه ای در این زمینه عمل کنند کم است.

در این جلسه آقای علی اشعری فرد اشاره کردند که جلسات باید هدفمندتر پیش برود که راهکار آن، مشخص کردن سرفصل های هر جلسه برای عدم پراکندگی در صحبت افراد است که میتواند وضعیت مارا بهبود بخشد.

در این باره آقای بیک زاده ذکر نمودند که نمیتوان همه ی صنف را با خود همراه و هم عقیده کرد و این کار نیاز به تیم سازی دارد تا بتواند این برنامه را برای ما اجرا کند.

در پایان جلسه، آقای رضا ارمی شعری را سروند که به شرح زیر می باشد:

ای چشم تو چشم.چشم عالم را چشم

من چشم ندیده ام چو چشم تو به چشم

چشمم زمیان چشم. چشم تو گزید

این چشم چه چشمی است چه چشم