جلسه به این صورت آغاز شد که آقای جواد الیاسی ذکر کردند گذشتگان، بر این عقیده بوده اند که سود در خرید می باشد و در فروش نیست. بنابراین تاجران در گذشته با ضعیف شدن بازار فرش دستباف، خرید می کردند تا از پایین آمدن قیمت جلوگیری کنند و رقیبان نتوانند به فرش دستباف ایرانی دست پیدا کرده و خرید کنند اما امروزه، فروشندگان، فرش را پایین تر از ارزش واقعی آن عرضه می کنند.

در ادامه آقای حسین بیک زاده عنوان کردند که هدف اصلی این جلسات، ارزش گذاری و قیمت تمام شده ی فرش می باشد تا تولیدکنندگان فرش های خود را کم تر از ارزش واقعی آن عرضه نکنند.

در ادامه آقای علی احمدی ذکر کردند قیمت گذاری فرش دستباف نیازمند یک سیستم می باشد تا فرش را کنترل کند و بر اساس ابعاد، کیفیت و... قیمت فرش را مشخص کند. بنابراین به جدول و شاخص هایی نیاز دارد تا آیتم های مورد نیاز برای ارزیابی فرش را مشخص کند. دو نوع آیتم برای این کار وجود دارد که به شرح زیر می باشد.

آیتم کمی: در آیتم کمی قیمت تمام شده محاسبه می شود و هزینه تولید و پس از تولید نیز شامل آن می شود. آیتم کمی: در آیتم کیفی بر اساس شاخص ها، قیمت حداقل و حداکثر مشخص می شود.

در ادامه آقای هادی پورجهان عنوان کردند که در آیتم گذاری، به یک متغیر نیاز است، به عنوان مثال متغیر زمان، متغیر مکان و ... . هر یک از تولیدکنندگان، می توانند فقط فرش های خود را قیمت گذاری کنند. بنابراین بهتر است یک دسته بندی میان تولیدکنندگان، فرش ها و ابعاد آن انجام شود تا مطابق با ارزش گذاری تولیدکنندگانی که برند هستند و ارزش گذاری درستی برای تولیدات خود انجام داده اند، فرش های دیگر نیز مطابق آن ارزش گذاری شوند و به فروش برسند.

در ادامه آقای جواد الیاسی عنوان کردند که فرش ابریشم قم، برند می باشد و افرادی که در حوزه فرش فعالیت می کنند، فرش دستباف ابریشم قم را می شناسند اما برندهای شخصی این استان، شناخته شده نیستند و افراد کمی آن را می شناسند.

در ادامه آقای حسین بیک زاده عنوان کردند فرش قم، به عنوان فرش ابریشم شناخته شده است اما برند شخصی هم در این استان وجود دارد که شناخته شده می باشد.

در ادامه آقای علی احمدی سوالی را مطرح کردند که افرادی که فرش را از تولیدکنندگان خریداری می کنند و می خواهند آن را در مقیاس جهانی بفروشد، چه آیتم هایی می تواند در ارزش گذاری لحاظ کند؟

در ادامه آقای هادی پورجهان عنوان کردند که این موضوع طبیعی می باشد که فرش استان قم، به عنوان برند شناخته شده باشد اما افراد نتوانند زیر مجموعه ی آن را تفکیک کنند. همچنین اضافه کردند که در زمان تولید فرش دستباف، باید سه موضوع در نظر گرفته شود 1. زمان فروش فرش 2. مشتری فرش 3. قیمت فرش زیرا با در نظر داشتن این موارد می توان برای فرش ارزش گذاری کرد و آن را به افرادی که خریدار کالای هنری هستند و قیمت آن را مطابق با ارزش واقعی آن پرداخت می کنند، عرضه کرد.

در ادامه آقای جواد الیاسی عنوان کردند که تولیدکنندگان باید قیمت فروش مصرف کننده را تعیین نمایند و درصد تخفیفی برای تاجران و فروشندگان در نظر گیرند و مجموعه های بعد خود را شریک خود بدانند تا با این کار، بسیاری از مشکلات برطرف شود.

در ادامه دکتر محمد مقدمی راد ذکر کردند هزینه هایی که برندها انجام می دهند متفاوت است و تا زیر ساخت های لازم فراهم نشود، نمی توان متغیر های آن را اولولیت بندی کرد.

در ادامه آقای هادی پورجهان عنوان کردند که تولیدکنندگان برای ارزش گذاری کالای خود باید به این باور برسند تا یک کالای لوکس و هنری تولید می کنند و باید برای فرش های خود، داستان گویی انجام دهند و توضیحاتی را ارائه دهند. همچنین اضافه کردند تولیدکنندگان در صورت کنترل نکردن تولیدات، باید عرضه را محدود کنند و قیمت فرش دستباف را مطابق با ارزش واقعی فرش در نظر گیرند زیرا با عرضه و ارائه زیاد قالی، قیمت و ارزش آن کاهش می یابد. تولیدکنندگان می توانند بر اساس قیمت تمام شده و ارزش افزوده ای که کالای هنری دارد، قیمت گذاری کنند که لازمه ی این کار، وجود زیر ساخت های لازم می باشد.

در ادامه دکتر محمد مقدم راد عنوان کردند که مهمترین زیر ساخت، حذف واسطه هایی است که قیمت فرش دستباف ایرانی را پایین می آورد.

در ادامه آقای علی احمدی عنوان کردند که تولیدکنندگان در استان قم، قالی را کمتر از ارزش واقعی آن به فروش می رسانند و هزینه های جانبی آن را محاسبه نمی کنند، در صورتی که در شهرهای دیگر، فرش دستباف از یک میزان مشخص و حداقلی، ارزان تر به فروش نمی رسد.

در پایان قرار بر این شد تا آیتم های جمع بندی شده برای دوستان ارسال شود تا جلسه آینده، با ذهنیت بیشتر و هدفمند تر برگزار شود.