جلسه به این صورت آغاز شد که آقای محمدرضا رشتی زاده عنوان کردند که امروزه، باید بازاری تعریف شود تا مصرف کننده بتواند فرش خود را در آنجا خرید و فروش کند. این بازار زمانی به وجود می آید که "اصالت و قیمت کالا" برای مصرف کننده مشخص باشد و تا زمانی که این اتفاق صورت نگیرد مصرف کننده نمی تواند قیمت کالای هنری را بداند و به آن اعتماد کند. میتوان با یک هم اندیشی، این بازار را با شفاف شدن قیمت ها به وجود آورد زیرا مسئله ی اصالت فرش، با ایجاد شناسنامه ای توسط شرکت ایران گره رفع شده است. موضوع دیگری که حائز اهمیت است حفظ ارزش کالا است. تولیدکنندگان نمیتوانند فرش های خود را در سراسر دنیا به مصرف کننده عرضه کنند بلکه باید فروشندگان را تشویق کرده تا باهم همکاری کنند و فرش را بفروشند که برای این کار، باید سود مشخصی برای فروشندگان در نظر گرفته شود. بازار فرش قم همچون سبد است که همه ی تولید کنندگان در آن قرار دارند و  فرش ابریشم قم یک برند جغرافیایی شناخته شده است و همه ی دنیا با فرش ابریشم قم آشنایی دارند و در طبقه ی لوکس قرار دارد ولی متاسفانه در این سبد، فرش با تفاوت قیمت های بسیار وجود دارد، زیرا برای هر مارک، برند سازی نشده است. بنابراین میتوان تولیدکنندگان را تشویق کرد تا برای معرفی برند خود تلاش کرده و این کار را انجام دهند و هزینه برندینگ را به فرش خود اضافه کنند. یکی از دلایلی فرش دستباف ایرانی خریدار ندارد دیده نشدن آن است زیرا با نگاه به مغازه های اروپا، متوجه نبود فرش ایرانی در ویترین ها می شوید و مصرف کننده فرش ایرانی را نمی بیند.

در این باره آقای علی احمدی ذکر کردند یکی از کارهای مهمی که فرش قم باید انجام دهد ثبت جغرافیایی است که به آن توجه نشده است.  برای هر نشان جغرافیایی در منطقه خاص، یک نشان تجاری لازم است و قم نشان تجاری جغرافیایی ندارد و باید به این موضوع پرداخته شود زیرا برای رسیدن به اهداف، باید برندسازی انجام شود.

در ادامه آقای محمدرضا رشتی زاده اضافه کردند که تولیدکنندگان، باید قیمت فروش مصرف کننده را فاش و فروش تجاری خود را پنهان کنند. بنابراین بهتر است که با مشورت فروشندگان و همکاری یکدیگر، قیمت فروش فرش به مصرف کننده اعلام شود و اگر این اتفاق صورت گیرد قیمت فروش فرش برای هر برند ثابت است و مصرف کننده می تواند به آن اعتماد کند. موفقیت آقای اشکیون به این دلیل است که برای کار خود، متدی را تعریف کردند که قیمت ها و افرادی که با آنها کار میکنند مشخص است و از مصرف کنندگان می خواهند تا برای خرید فرش، به فروشندگان خود مراجعه کنند و توانستند با این روش، بازار را حفظ کنند. بنابراین می توان این روش را به صورت جمعی انجام داد تا بازار را به دست آورد و بسیاری از مشکلات در زمینه فروش رفع شود. در موضوع ارزش کالا نیز، میتوان فرش را به ارزهایی مثل دلار و درهم محاسبه کرد تا بدین صورت عرضه شود که برای ایجاد این کار، میتوان در شرکت ایران گره، گالری ایجاد کرد و قیمت فروش فرش را به نمایش گذاشت. اگر این اتفاق صورت گیرد و فرش های متعدد با قیمت آن به نمایش گذاشته شود، میتواند بازار فرش دنیا را تغییر دهد.

در ادامه آقای هادی پورجهان ذکر کردند که مشکل دیگری که باید به آن پرداخته شود "عرضه فرش" است، زیرا ویترینی برای نمایش فرش وجود ندارد و بسته بندی خاصی برای این کالای هنری ارائه نشده است. تولیدکنندگان می توانند در مقابل هزینه ی زیاد تولید و جانبی، برای برندینگ کردن کار خود هزینه کنند.

در این باره آقای محمدرضا رشتی زاده عنوان کردند که نداشتن ویترین، به این دلیل است که فروشندگان از فرش دستباف ایرانی سودی ندارد. مصرف کننده در صورتی برای کالای لوکس و هنری هزینه می کند که کالا، ارزش خود را حفظ کند. تولیدکنندگان باید مشخص کنند که می خواهند فرش را به چه طبقه ای از جامعه بفروشند، زیرا فرش قم ابریشم، جز طبقات بالای جامعه است و اولین مسئله ای که برای مصرف کنندگان مهم است، حفظ ارزش کالا است. تولیدکنندگان باید سیستم فکری خود را عوض کرده و با فروشندگان همکاری کنند و فروشندگان نیز قبول کنند که تولید کننده قیمت نهایی فرش خود را اعلام کند.

در ادامه آقای محمدرضا صدیقیان عنوان کردند که امروزه، بازار باید بر اساس علم پیش برود اما جامعه فرش، این علم را کنار گذاشته و کاملا سنتی عمل می کنند. مشکل فروش فرش را میتوان با داشتن سایت، شفافیت قیمت و اصالت کالا رفع کرد اما در قسمت تولید نیز، باید به مشکلات پرداخته شود و یک کنترل و نظارت بر تولیدات صورت گیرد.

در ادامه آقای محمدرضا رشتی زاده ذکر کردند که پروانه بهره برداری باید به پروانه کسب اضافه شود تا کسی که توان تولید بالا را ندارد، پروانه بهره برداری به آن تعلق گیرد. دولت با "معافیت از مالیات" بزرگترین صدمه را به جامعه فرش وارد کرده است، زیرا در صورت نبود معافیت، تولیدکنندگان نیاز به یک حسابدار صنعتی پیدا کرده و متوجه فروش فرش، زیر قیمت بازار می شدند. بنابراین میتوان قانونی را در اتحادیه تعریف کرد تا حسابداری سال را از تولیدکنندگان بخواهد.

در ادامه آقای علی احمدی ذکر کردند که این کار مخالفان بسیاری دارد و اجرایی شدن آن امکان پذیر نیست. معافیت از مالیات برای این صنف به دلیل ایجاد اشتغال بافنده و تولید کننده و درامد کم است. تولیدکننده برای فروش فرش، حداقل قیمت را در نظر می گیرد و دوست دارد فرش را به بالاترین قیمت بفروشد، اما در صورتی که نتواند این کار را انجام دهد قیمت فروش فرش خود را پایین می آورد. با استفاده از تکنولوژی می توان عملیاتی را اجرا کرد تا تولیدی ها خود را به مصرف کننده برسانند اما این سیستم زمان بر است و احتیاج به افراد جوان و تحصیل کرده دارد تا وارد این زمینه شده و شبکه سازی کنند. بنابراین دانشگاه ها میتوانند برای عملی شدن این فرایند بسیار تاثیرگذار باشند. تولیدی ها باید قدرت رقابت پذیری خود را بیشتر کنند اما رقابت، شفافیت قیمت را توصیه نمی کند و اصرار تجاری باید برای این کار مخفی بماند.

در ادامه آقای محمدرضا رشتی زاده ادامه دادند که قیمت تجاری جز اصرار تولیدکنندگان است و نباید فاش شود اما قیمت برای مصرف کننده باید شفاف باشد.

در ادامه آقای محمدرضا اشکیون ذکر کردند که یکی از اشتباهات افراد این است که فرش را با یک کالای تجاری مقایسه میکنند، در صورتی که فرش یک کالای هنری است و میتواند با یک تابلو مقایسه شود. فرش ابریشم قم، فرشی نیست که در ویترین قرار بگیرد و قیمت آن مشخص باشد. بنابراین برای فرش نیز همانند یک کالای هنری، واسطه نیاز است زیرا بازار هدف را بهتر از تولیدکنندگان می شناسند.

در ادامه آقای محمدرضا رشتی زاده ذکر نمودند که بهتر است فرش با جواهرات مقایسه شود زیرا عمر زیاد دارد، هنری است و ارزش بالایی همچون الماس دارد. امروزه، مد مصرف فرش به سمت سادگی رفته است اما با نمایش فرش ابریشم قم در ویترین ها، خواستار بیش تری پیدا کرده و می تواند سلیقه افراد را تغییر دهد.

در ادامه آقای جواد کاظمی عنوان کردند که میتوان راه آقای اشکیون را ادامه داد زیرا شناخته شده و موفق است. باید آیتم هایی را عنوان کرد تا سریع تر به نتیجه برسد زیرا در مسئله شفاف شدن قیمت، اگر افراد نیز بپذیرند بازار این موضوع را پذیرش نخواهد داشت.

در ادامه آقای محمدرضا صدیقیان ذکر کردند که موفقیت آقای اشکیون، به این دلیل است ک مدیریت تولید داشته و با روش علمی پیش رفته اند. مصرف کننده باید قیمت یک متر فرش دستباف از برند مشخص شده ی خود را بداند. اگر این قیمت مشخص باشد، تولیدکنندگان می توانند قیمت خود را به مصرف کننده تعیین نمایند و درصدی ارزان تر را برای مغازه داران در نظر گیرند.

در ادامه آقای محمدرضا رشتی زاده عنوان کردند که میتوان همانند جواهرات، فرش ها را قیمت گذاری کرد و به نمایش گذاشت و تعدادی فرش خاص را به دلیل استثنا بودن، قیمت گذاری نکرد و برای خاص پسند ها رونمایی کرد.

در ادامه دکتر محمد نوری عنوان کردند که این کار نیاز به یک فرهنگ سازی دارد و این جلسات مقدمه ی یک فرهنگ سازی است. تولیدکنندگان باید بازار هدف را بشناسند و برای برند شدن کار خود تلاش کنند.

در پایان با توجه به اینکه نظرات در مورد فرهنگ فروش فرش دستباف بسیار گسترده بود، جلسه بعد نیز به همین موضوع پرداخته می شود تا یک جمع بندی کلی صورت گیرد.