جلسه به این صورت آغاز شد که آقای علی اشعری فرد عنوان نمودند که طبق صحبت های جلسات گذشته که به شیوه قیمت گذاری فرش های دستباف پرداخته شد و نتایج خوبی را برای ما همراه داشت، میتوان در جلسه بعد به ادامه این موضوع پرداخت تا با یک جمع بندی کلی، اولین دستاورد این جلسات را به دست آورد. همانطور که در جلسات قبل به آن اشاره شد، با آشکارشدن قیمت ها موافق نیستم زیرا به این اعتقاد دارم که قیمت را بازار تعیین می کند. فرش دستباف، یک کالای هنری است که تولید آن بیشتر از تقاضا بوده و این موضوع باید مدیریت شود. به این منظور میتوان تیمی از بزرگان فرش تشکیل داد تا شروع کننده این مسیر شده تا به مرور زمان، اشخاص دیگری به این تیم اضافه شوند. امروزه، سلیقه دنیا تغییر کرده و دیگر جوانان، خریدار فرش ایرانی نیستند و به دنبال کالایی متفاوت میروند. بنابراین این نکته دارای اهمیت است که ما چه نوآوری و خلاقیتی میتوانیم داشته باشیم که بتوانیم نسل جدید را جذب کنیم. در فرش دستباف مواردی که حائز اهمیت است، مواد اولیه و متریال، طرح و نقش و رنگ آن می باشد که بهتر است به خلاقیت این موارد فکر کنیم و نظر دهیم.

در ادامه آقای دکتر حسن عزیزی ذکر نمودند که باید یک حرکت و جنبش و رویداد رخ دهد که این کار نیاز به یک متولی دارد که پشتوانه مالی داشته و در حوزه برند سازی فعالیت داشته باشد تا بتواند به جامعه فرش، خط مشی دهد. برای پیداکردن بازار جدید و یا فعال کردن بازار گذشته، باید با کشورهایی که بازار هدف ما هستند ارتباط داشته باشیم تا متوجه سلیقه بازار خارج از ایران شویم اما نباید هویت قبلی خود را فراموش کرده و کاملا به سمت دنیای مدرن برویم و اصالت فرش را فراموش کنیم، بلکه باید بر اساس داشته هایی خود، فرهنگ چند هزارساله را حفظ کرده و آهسته به سمت فرش های کلاسیک و مدرن برویم. فرشهای کلاسیک-مدرن ریشه در طرح های کلاسیک (سنتی و اصیل ایرانی) دارند ولی ساده و مینیمال با تعداد رنگ کم هستند که این مینیمال و ساده کردن، ما را از سمت طرح کلاسیک قدیمی به سمت طرح های مدرن سوق می دهد. برای انجام دادن یک کار بزرگ، نیاز به یک برنامه ریزی، فلسفه و سرمایه گذاری است. برای مثال در بحث فروش، میتوانیم با مطالعه و برنامه ریزی، محتواسازی کنیم و برای کالای هنری خود، داستان بگوییم و فیلم یا مستند بسازیم. اگر سنت های گذشته را بازبینی کنیم، دیدگاه نسل جوان نسبت به چیزی که امروزه می بینند تغییر می کند. به عبارتی با این کار کاستی های موجود در پشتوانه سازی، فرهنگ سازی و تولید محتوا جبران می شود.

در این باره آقای ابوالفضل خوش صحبت عنوان نمودند که میتوان با استفاده از ویکی پدیا، تاریخچه ی فرش های خود را به نمایش گذاشت و در اختیار عموم قرار داد که این کار میتواند به شناخت و بازاریابی فرش دستباف کمک کند. بنابراین میتوان جلساتی را در رابطه با ثبت تاریخچه فرش دستباف در ویکی پدیا تشکیل دهیم تا همگان بتوانند از آن استفاده کنند.

در ادامه آقای محمدرضا رشتی زاده اشاره نمود که ویکی پدیا قدرتی دارد که میتواند به کار ما اعتبار ببخشد. طبقه بندی های مختلفی از فرش وجود دارد که برای تمام اقشار جامعه تولید شده اما نمایش آنها فرق دارد، به عنوان مثال طبقه ای که فرش قم را خریداری می کند خواسته های متفاوتی نسبت به طبقه ای که فرش شاهسون را میخرد دارد. در رابطه با موضوع نسل جوان و تغییر سلایق بازار، فرش های محلی با نقشه های مدرن و خوبی وجود دارد که شاید نیاز نباشد به سمت قالی های مدرن برویم که درک معنی آن برایمان سخت باشد بلکه میتوان به نقشه های قدیمی خودمان ارزش دهیم که به نوعی مدرن هستند. جمعی از دوستان بر این باورند که فرش های ماشینی جای فرش های دستباف را گرفته اند اما درست نیست و فرش ماشینی کار ما را خراب نکرده بلکه ما فرش ابریشم را، به خریدارانی که توان فرش ماشینی دارند میفروشیم در صورتی که باید بازار خودمان را پیدا کرده که این بازار غیر از فرش و مهارت، یک گفتگو هنری لازم دارد. برای تایید اصالت فرش و اطمینان مشتری، شناسنامه ای توسط شرکت ایران گره طراحی شده اما برای ایجاد بازار و اطمینان بیشتر مصرف کننده، نیاز به شفافیت ارزش قالی است. در جلسه بعد میتوان در رابطه با ارزش و قیمت گذاری فرش دستباف صحبت کنیم و وقتی صاحب اثر ارزشی را روی قالی خود میگذارد چگونه این ارزش در بازار میتواند مورد قبول واقع شود؟ با فاش شدن ارزش ها در بازار، گران فروشی و ارزان فروشی مشخص شده و با آشکار شدن آن، بازار خودش را اصلاح میکند اما با پنهان نگه داشتن ارزش کالای هنری خود، عده ای از این بازار سو استفاده کرده و مصرف کننده ضرر میکند و خریدی انجام نمیدهد. ایشان اضافه کردند که برای اطمینان خاطر به مصرف کننده بهتر است قیمت فرش، پشت آن درج شود که در صورت خرید فرش توسط مصرف کننده، نگرانی از ضرر نداشته باشد.

در ادامه آقای هادی پورجهان عنوان نمودند که به این نکته نیز باید توجه شود که هیچ زیرساختی برای معرفی فرش دستباف وجود ندارد و داستانی برای کالای هنری خود نداشته و فقط آن را با تعداد رنگ های زیاد شناخته ایم و قسمت مهارت خود را تقویت و به قسمت هنری، توجه لازم را نداشته ایم. مهمترین مشکل در فرش قم، به کار بردن رنگ های زیاد است در صورتی که درکی از رنگ های قرار گرفته در کنار هم وجود ندارد بنابراین بهتر است طرح فرش ها را مینیمال کرد و به همان ترتیب تعداد رنگ ها را هم به حداقل رساند.

در ادامه دکتر محمد نوری ذکر نمودند که قم یک شهر اخلاق مدار است و اخلاق را یک بعد جداگانه از اکتساب میداند. اخلاق، یکی از مهمترین موارد در کسب و کار است که باید در شهر قم رعایت شود و ادبیات فروشنده، متفاوت از عام باشد که لازمه ی آن فرهنگ سازی مستمر است. ارزش گذاری فرش دستباف، یکی از مسائل کلیدی است که آقای رشتی زاده به آن تاکید دارند اما تا کنون محاسبه ای در ارزش گذاری فرش توسط تاجر نداشته ایم.

در این باره آقای محمدرضا رشتی زاده عنوان نمود که باید یک مرام نامه، بین تولید کنندگان و فروشندگان ایجاد شود در غیر این صورت تولید کننده و فروشنده از یکدیگر ناراضی هستند زیرا تولید کننده، قیمت فروش فرش توسط فروشنده را نمیداند و فروشنده این قیمت را فاش نمیکند. به عنوان مثال قیمت فروش یک ساعت رولکس را کارخانه ی آن تعیین میکند ولی پایین تر از آن قیمت، به مغازه دار میفروشد تا مغازه دار نتواند بیشتر و یا کمتر از قیمت تعیین شده توسط کارخانه، آن را عرضه کند اما ارزش گذاری فرش دستباف توسط اتحادیه، از نصف ارزش آن هم کمتر است که در این صورت نمیتوان فرش خود را به فروش رساند.

در ادامه آقای احمد رجبیان ذکر نمودند که فرش یک کالای استثناء است و یکی از مشکلات ما در شیوه ی قیمت گذاری به مصرف کننده، دیدن سطح مالی آنها است که باید یک الگو سازی در این زمینه انجام شود. نکته ی مهمی که همیشه توسط پدرم به آن اشاره میشد این بود که یک تولید کننده خوب، هیچگاه نمیتواند یک صادر کننده ی خوب باشد. فروش قالی در خارج از ایران، نیاز به مهارت فروش خاص دارد در غیر این صورت به صنعت فرش لطمه وارد میکند پس میتوان با داشتن الگوهای خوب و برگزاری جلسات کمسیون، آموزش را در زمینه های مختلف فرش دستباف شروع کنیم.

در این باره آقای رضا ارمی اشاره کردند که قبل از بحث فروش، قسمت آموزش فرش بسیار مهم است زیرا بعد از تولید فرش، نمیدانیم آن را چگونه بفروشیم و سایز، رنگ و متریال آن تابع خواسته خریداران نیست. فرش، بسیار لوکس و هنری تولید میشود و هنر درک کردنی است اما وصفی برای آن وجود ندارد زیرا بی انتهاست.

در ادامه آقای علی احمدی سوالی را مطرح کردند که فلسفه وجود اتحادیه چیست؟ اتحادیه یعنی یک صنف خاص، افرادی را که مورد قبول آنهاست طی یک رای گیری، به هیئت مدیره آورده و در جهت آن صنف کار میکنند. قانون برای اتحادیه، محدودیت ایجاد کرده که رقابت پذیری حفظ شود و منافع باعث نشود که عده ای ضرر و عده ای رشد کنند. در رابطه با کنترل قیمت، کالاهایی مشمول قیمت گذاری نمی شوند که فرش دستباف، به علت هنری بودن مشمول قیمت گذاری برای تولید کننده نمیشود اما در فروش شامل می شود. رقابت در بازار و جذب مشتری حرف اول را میزند پس در روش قیمت گذاری، با مشکلات مواجه میشویم در نتیجه راهکاری که میتوان به آن پرداخت سیستم برند سازی است که با این کار میتوان خود و اثر هنری را بهتر به مشتری معرفی کرده و قیمت را خود تعیین نمود.

در ادامه آقای سعید علیزاده ذکر کردند افرادی با زمینه شغلی متفاوت، که اطلاعاتی در زمینه فرش ندارند، فرش تولید کرده که علت آن مزد کم تعیین شده توسط شورای مزد است و این کار به ضرر بافنده است. شورای مزد میتواند با بالا بردن مزد بافنده، از تولیدات زیاد و ارزان فروشی فرش دستباف جلوگیری کند.

در این باره آقای حسین بیک زاده اشاره نمودند که این اتفاقات به تدریج رخ داده و نباید انتظار داشت که طی مدت زمان کم، این جلسات به نتایج دلخواهمان برسد و هدف از این جلسات، آموزش و کار کردن در کنار یکدیگر است.

در ادامه آقای محمدرضا رشتی زاده عنوان کردند که طبق نظر بعضی از دوستان، تولید کننده نباید در فروش دخالت کرده و این کار را به فروشنده ها واگذار کند و زمانی که تولید کننده، مستقیما تولیدات خود را به مصرف کننده ارائه میدهد، ارزش فرش را در بازار پایین می آورد. یکی از مشکلات ما پایین آوردن ارزش فرش است که برای فروشنده هم سودی ندارد و به همین دلیل فرش را نمی فروشد. پس تا زمانی که ارزش فرش دستباف مشخص نباشد، اعتمادی به آن نیست و به دلیل رقابت در بازار، فرش به همان قیمتی که به تاجر فروخته میشد، به مصرف کننده ارائه میشود.

در این باره خانم مهدیه ملاحسینی اشاره نمود که با صحبت های جناب رشتی زاده در رابطه با فاش شدن قیمت ها موافق هستند اما سوالی در این زمینه مطرح است که با فاش شدن قیمت، بافنده را از دست نمی دهیم و توقع آنها بالا نمی رود؟

در ادامه آقای محمدرضا رشتی زاده ادامه دادند که این مسئله باید توجیه شود و همان طور که فروشنده، فرش را به قیمت کمتر از من خرید میکند و به دلیل هزینه های انجام شده و سود خود فرش را به قیمت بالاتر به فروش میرساند، این موضوع را برای بافنده نیز توجیه کرد و میتوان برای فرش، در کمسیون آموزش قیمت تمام شده فرش، یک حداقل تعریف کنیم.

در ادامه خانم  مهدیه ملاحسینی اشاره نمود که خریدار و فروشنده نباید به طور مستقیم باهم در ارتباط باشند و باید یک واسطه در میان آنها وجود داشته که بهترین واسطه میتواند دکوراتیوها باشند.

در این باره آقای محمدرضا رشتی زاده ادامه دادند که علت موفق بودن دکوراتیوها، اعتماد مصرف کننده به سواد و سلیقه ی آنها است و یکی از مشکلات در این زمینه، نداشتن اعتماد مصرف کننده به بازار است. سوالی در این زمینه مطرح است که اگر قیمت یک کالا در بازار مشخص نباشد میتواند معامله ای رخ دهد؟

در ادامه خانم مهدیه ملاحسینی ذکر کردند که قطعا این طور نیست ضمن آن که فرش یک کالای هنری است و قیمت ندارد  اما باید ارزش آن فاش شود.

در این باره آقای محمدرضا رشتی زاده عنوان نمود که باید نرخ مشخصی برای بافنده تعیین شود و بافنده حق خود را دریافت کند، زیرا اگر بافنده از قالی های کوچک مزد خوب بگیرد، تعداد قالی کوچک در بازار کم شده و هر فردی با اطلاعات کمتر، به سمت تولید قالی نمی رود.

در ادامه آقای جواد محمدی ذکر نموند که بحث فروش، در قالی مهمترین است و تولید فرش دستباف، وابسته به فروش آن است و در رابطه با صحبت آقای رشتی زاده، بعضی افراد برای پنهان ماندن طرح و نقشه ی فرش تولید شده ی خود، آن را به شورای مزد نبرده و مزد بافنده را با توافق طرفین پرداخت میکنند.

در پایان با توجه به اینکه نظرات در مورد موضوع فروش فرش دستباف بسیار گسترده بود، قرار بر این شد که در جلسه آینده به موضوع ارزش گذاری فرش دستباف اختصاص داده شود.